Daar is ze weer!

Tientallen dm’etjes, whatsappjes en mailtjes heb ik de afgelopen periode ontvangen met de vraag ‘hoe gaat het met je?’. Niet gek, want het was nogal stil. Vanuit mij, op MoodKids en op social media. Waarom? De koek was weer op. Alweer? Ja alweer! 

De boog staat al jaren gespannen en dat dit moment zou komen, voorspelden veel mensen uit mijn directe omgeving al een tijdje. De situatie rondom mijn ouders, mijn gezondheid die een hele tijd niet lekker ging. Ik had regelmatig dagen dat er helemaal niks uit mijn handen kwam. Omdat mijn lijf niet wilde, omdat mijn hoofd niet wilde of omdat beiden niet wilden. Geen inspiratie, geen zin, geen plezier. Gewoon helemaal niks. Logischerwijs zag ik mijn bezoekersaantallen ook langzaam zakken. Ook dat veranderde niks. Ik schreef af en toe en zelfs daar werd ik niet meer blij van. Het voelde allemaal als moeten. En ik haat ‘moeten’.

Eerst werken aan mezelf

Het enige werk wat ik nog verrichtte, deed ik voor klanten voor het bedrijf voor Dennis, die inmiddels al als mijn onze klanten voelen . En daar haalde ik, naast salaris, wél plezier uit! Brainstormen met klanten, opdrachten uitwerken en coördineren. Heerlijk! De Ziekte van Lyme lijkt bij mij inmiddels onder controle en ik besloot om weer te gaan sporten. Bij een kleinschalige sportschool (Hart for Her) bij ons om de hoek. Langzaam bouwde ik mijn conditie weer op. Ook ben ik gestart met koolhydraatarm eten. Het werd tijd om aan mezelf en aan mijn overgewicht te gaan werken.

Eten is voor mij altijd een lastig iets geweest. Ik ben al jaren een enorme emotie-eter. Van enorm gedisciplineerd lijnen naar totaal overeten, het is bij mij alles of niks. Daardoor ben ik al vele jaren veel te zwaar. Maar door koolhydraatarm eten en na twee maanden ketogeen eten kreeg ik dat emotie-eten langzaam onder controle. De suikerrush is er bijna niet meer, ik voel me meer in balans en ben de nodige kilo’s kwijt.

Onze kleine wijsneus geeft regelmatig het volgende antwoord wanneer mensen vragen of ik aan het lijnen ben. “Nee, mijn moeder heeft een nieuwe leefstijl.” Hij heeft gelijk. En het is overduidelijk: ik moet nu echt kiezen voor mezelf! Werken aan mezelf. Maar ja, dat kan natuurlijk niet 100% van de tijd. De schoorsteen moet ook roken. Maar ondertussen bleef de inspiratie ten aanzien van MoodKids nog steeds weg.

Afgelopen februari/maart heb ik enorm getwijfeld of ik niet moest stoppen met MoodKids. Of het verkopen. Ook daar kon ik toen geen besluit over nemen. Met nog steeds zoveel unieke bezoekers vind ik dat toch zonde. Bovendien heb ik er veel tijd en energie in gestoken sinds ik het platform -inmiddels alweer 5 jaar geleden- heb overgenomen. De bezoekersaantallen zijn in die periode keer 13 (!) gegaan. En op goede maanden zelfs maal 15. Kortom: twijfel, twijfel, twijfel! En toen kwam het coronavirus in ons leven…

Door corona échte focus!

De coronacrisis zorgde er voor dat bijna alle aanvragen voor MoodKids stil bleven liggen. Dennis’ bedrijf liep door, maar was ook rustiger. Ook privé kwam alles zo goed als stil te liggen. Nauwelijks een sociaal leven, geen vrijwilligerswerk. De enige waar ik nog regelmatig op bezoek kwam, waren mijn ouders. Om boodschappen te brengen en regelmatig koffie te drinken met mijn ouders op afstand, in de tuin. Voor mij moeder is dit een zware periode, omdat mijn vader achteruit gaat, corona niet begrijpt en er sowieso veel minder mensen bij hen over de vloer komen. Ook de hulp en steun die ze van alle kanten kreeg, stopte langzaam of werd omgezet naar online contact.

Het was even zoeken naar een nieuwe balans. Ik pakte op wat ik écht moest oppakken, hielp Job met zijn thuislessen (toch handig die Pabo-achtergrond) en verder was er vooral veel tijd voor mezelf en ons gezin. Zo gooide ik mijn werkrooster om. Werkte ’s ochtends en ondernam ’s middags dingen met Job. Want ook hij had geen speelafspraken. Enig kind zijn is soms best eenzaam. ’s Avonds kroop ik dan achter de computer om nog wat werk te verzetten. Maar die middagen waren ‘vrij’. Ik vond het heerlijk. Ruimde eindelijk ons huis wat op, wandelde elke dag minstens een uur onderwijl heerlijk kletsend met onze, inmiddels toch best grote zoon. Ik ontdekte het plezier in het werken in onze tuin, haalde mijn kookboeken weer regelmatiger uit de kast en maakte lekkere en gezonde maaltijden met Job.

Om me heen hoor ik mensen ‘klagen’ over corona. Wat ze allemaal missen. Maar eerlijk gezegd, ik ervaar dat niet zo. Ik mis vooral het fysieke contact met mensen om me heen. Mijn ouders een knuffel geven of met mijn zusje of een vriendin wat ondernemen, dat mis ik en dat vind ik soms lastig. Maar verder vond vind ik het prima. We hebben als gezin een balans gevonden die goed voor ons werkt. Waar ik tijd heb voor mezelf, mijn gezin. Een soort back to basic.

En zo kwam er ruimte

En toen begon het weer te borrelen. Terwijl ik het vervelende zevenblad in onze tuin te lijf ging, popten er weer ideetjes op. Zouden we niet dit? Zouden we niet dat? Het startte met veranderingen in huis en in de tuin. En langzaam ging het ook over werk. Ik kocht een whiteboard voor in mijn kantoor en kalkte er heerlijk op los. Maakte er foto’s van en wiste de boel weer. En langzaam maar zeker ontstaat er weer ruimte. Ruimte voor nieuwe dingen, inspiratie en bovenal plezier. Want juist daarom was ik weggegaan bij dat grote bedrijf, waar ik steeds meer geïrriteerd raakte dat aandeelhouderswaarde belangrijker was dan de mensen die er werkten.

Ik heb MoodKids weer opgepakt. Inmiddels zijn er vijftien artikelen geschreven. Genoeg leesvoer op MoodKids dus voor de aankomende tijd. 😉 Heb ik de hoeveelheid mails in mijn mailbox gehalveerd en lijkt het weer te flowen. Maar ik besef ook dat ik er nog niet helemaal ben. In mijn hoofd speelt nog steeds de vraag hoe het toch kan dat ik steeds weer op een punt beland dat ik geen plezier en energie meer heb. Ik voel me steeds meer die spreekwoordelijke ezel, want dat ‘nee zeggen‘ is nog steeds een dingetje. Het is mijn enthousiasme voor nieuwe dingen, maar ook mijn wil om ‘goed te doen’ voor de mensen om me heen. Waarbij ik dus mezelf continu voorbij loop.

Go with the flow

Deze zomer ga ik daar nog een antwoord op vinden, daar ben ik van overtuigd. Ik wil meer genieten, meer in het nu leven. Starten met zelf leven! Dat zal vast nog wel wat keuzes maken betekenen. Maar dat is prima! Komt tijd, komt raad. Ik heb me ondertussen ingeschreven voor The Pop Up Agency van Maaike Bruggeman. Ik heb al eens eerder een workshop bij haar gevolgd. Ook al een jaar geleden met haar gesproken over een coachingstraject, maar hakte daar de knoop ook niet over door. Nu denk ik, het was te vroeg. Waarom nu dan wel? Ik hoop inspiratie te vinden, gelijkgestemden te ontmoeten en het gevoel dat ik weer in de flow begin te raken om te kunnen zetten in daadwerkelijk in de flow te komen en vooral te blijven. Maaike’s no nonsens stijl en creativiteit spreken me aan en ik denk dat dit is wat ik nu nodig heb.

En verder ga ik/gaan we het deze zomer rustig aan doen. Wel werken (want veel plannen), maar privé nog even op een laag standje. Tijd voor mezelf en voor ons blijven inruimen. We hebben nog geen concrete vakantieplannen, maar als we gaan blijven we in Nederland. We zien het wel! Go with the flow. Het wordt mijn motto voor de aankomende tijd. Ik hoop dat jullie weer blij worden van de content die eraan komt. Ik ben weer terug!

 

Comments are closed.

Posted in: Opvoeden
Nicole Gorseling

Auteur:

Nicole is eigenaar van MoodKids, getrouwd met Dennis en moeder van zoon Job (2008). Na een korte carrière als juf en bij verschillende uitgeverijen te hebben gewerkt, focust ze zich nu volledig op MoodKids.

Simple Share Buttons