Het eerste moment dat ik mijn kind in mijn armen had

Aanraking. Zou een mens zonder kunnen? Ik niet in ieder geval. Ik ben een mens die graag aangeraakt wordt, maar die ook zelf veel aanraakt. Ik maak graag verbinding.

Knuffelen met Job en met Dennis gebeurt uiteraard regelmatig. Maar wat is nou het meest bijzondere moment waarin aanraking voor mij een belangrijke rol heeft gespeeld? Sinds me deze vraag is gesteld door Sanex, loop ik daarover te piekeren. Zij hebben een aantal video’s gemaakt die allemaal over het belang van aanraken gaan. Toen ik onderstaande video zag, wist ik het meteen. 

Mijn beste aanraak-moment

10 Augustus 2008. Na 42 weken zwangerschap werd ik ingeleid in het ziekenhuis. Op de afdeling verloskunde was een kamer voor mij vrijgemaakt, waar ik aan allerlei apparaten gelegd werd. Ik kreeg een infuus dat mijn weeën moest opwekken. Moest inderdaad, want er gebeurde maar weinig. Het infuus werd nog verder opengedraaid. Wat volgde was de ene na de andere weeënstorm. Ik vond het enorm heftig. Zelfs met Dennis´ hulp, die mijn hand vasthield en over mijn rug wreef bij de heftige rugweeën. Achteraf gaf Dennis aan dat dit voor hem één van de meest lastige momenten tijdens de bevalling was geweest. Hij had zich zo hulpeloos gevoeld. Terwijl het mij juist steun en vertrouwen gaf. Het voelde echt als samen. Samen moesten we hier doorheen. 

Na een nacht en dag aan het infuus te hebben gelegen, had ik eindelijk voldoende ontsluiting. Vanuit de puf-cursus wist ik dat ’t vervolgens nog eens maximaal 2 uur zou duren voordat je je kind in je armen had. Tot zover de theorie…

Want mijn zoon maakte ook na twee uur persen nog geen enkele aanstalte om deze wereld te betreden. Ik weet nog dat de gynaecoloog verzuchtte: “Wat jammer, nu wordt het toch een keizersnede”. En ik? Ik dacht alleen maar ‘haal dat kind uit me’. Ik was er echt tó-táál klaar mee!

Voordat ik het wist had ik een operatiehemd aan en werd ik in vliegende vaart in mijn bed door het ziekenhuis (in verbouwing!) richting operatiekamer gesjeesd. Dennis werd in een blauw pak gehesen en in no-time lag ik op de operatietafel. Een klein half uurtje later werd Job aan mij getoond. Ik kon hem heel kort (veel te kort) aanraken. Vervolgens liepen Dennis en de kinderarts met Job naar een aangrenzende kamer voor een medische check-up. Gaar van de bevalling en emotioneel van alle hormonen, lag ik daar. Terwijl de gynaecoloog nog druk aan het werk was. Ik voelde me zo verdrietig, zo alleen…

eerste-contact-met-je-kind-3

Tranen, tranen en nog eens tranen

Nadat alles weer netjes dicht zat, werd ik naar de verkoeverafdeling gebracht. Mij werd verteld dat ik ‘zodra ik geplast had’ naar man en kind mocht. Onder het motto ‘veel drinken = snel plassen’ dronk ik bekers met water. Maar het hielp niks. Het enige wat er uit mijn katheter kwam, was bloed. Inmiddels waren de verpleegkundigen ook verbaasd. Ik hoorde één van hen tegen de andere zeggen ‘zou haar blaas geraakt zijn?’. Voorzichtig vertelden ze me dat ik misschien weer terug moest naar de operatiekamer. Je begrijpt… nog meer tranen.

Moest ik alweer een theorie geleerd tijdens de pufcursus loslaten. Wat was er gehamerd op huid-op-huid contact direct na de bevalling. Verschillende onderzoeken* wijzen namelijk uit dat pasgeborenen door dat contact beter ademhalen, op temperatuur blijven, kalmeren en sneller aankomen. Inmiddels lag ik al bijna 2 uur alleen op de verkoever. Hoezo huid-op-huid contact?

De gynaecoloog werd opgeroepen, die was inmiddels bezig met een andere keizersnede. Ik moest daarop wachten. Ondertussen kon ik echt alleen nog maar huilen. Hoi hormonen! Totdat een wakkere verpleegkundige opperde of mijn katheter wel goed zat. Ik voelde uiteraard niks door de ruggenprik. Ze verwijderden de katheter en plaatsten een nieuwe. En ja hoor, in no-time liep ik letterlijk leeg. Ik mocht direct naar de afdeling terug.

Mijn eerste contact na de bevalling

Ik werd de kamer ingereden waar Job en Dennis -de laatste inmiddels ook erg ongerust- op mij wachtten. Ik wilde alleen maar Job zien, hem aanraken. Het gevoel toen Dennis hem, 2,5 uur na de operatie, eindelijk in mijn armen legde, is onbeschrijflijk. Een stroom aan emoties overspoelde me. Ons eigen kind in je armen. Met z’n drietjes hebben we samen omarmd gezeten. Elkaar aankijkend, elkaar knuffelend.

eerste-contact-met-je-kind-6

Samen hebben we nog een kleine week in het ziekenhuis gelegen en dat huid-op-huid contact heb ik echt goed gemaakt. Ik werd een echte tijgermoeder. Op het moment dat iemand alleen al opperde om hem in zijn eigen bedje te leggen, zodat ik kon (lees: moest) rusten, werd ik alweer emotioneel. Ik moest hem gewoon in mijn armen hebben. En eerlijk gezegd: dat is nog steeds zo…

Winnaars met hun beste touch-moment

Sanex heeft twee foto’s gekozen als winnaars van de fotowedstrijd op Instagram. Hieronder zie je de twee winnende foto’s van Jessica en Roelina met hun mooiste aanraakmoment. Gefeliciteerd! Alle deelnemers bedankt voor jullie inzendingen. Prachtige foto’s allemaal!

1. Jessica de JongWellness Voucher t.w.v. 100 euro te besteden op 28 verschillende locaties in Nederland.

2. Roelinas – Sanex verwenpakket klaar met Sanex producten en leuke extra’s. 

Willen jullie je adresgegevens mailen naar: redactie(@)moodkids.nl? Geven we je gegevens door aan Sanex en zullen zij de prijzen naar je opsturen. 

 

sanex-child

 

*o.a. Phillips, R., ‘The Sacred Hour: Uninterrupted Skin-to-Skin Contact Immediately After Birth’, Newborn & Infant Nursing Reviews, June 2013

Comments are closed.

MoodKids Advertorial en Review

Auteur:

Op Moodkids verschijnen regelmatig reviews of advertorials. Wil je weten waarom? Lees dan verder.

Simple Share Buttons