Eva van Kreuningen – MoodKids https://www.moodkids.nl hét meest complete online magazine voor de allerleukste moeders & vaders. Sat, 05 Aug 2017 16:23:59 +0000 nl hourly 1 https://wordpress.org/?v=5.4.2 Zomaar een ochtend uit het leven van een moeder https://www.moodkids.nl/lifestyle/2015/06/30/zomaar-een-ochtendje-uit-het-leven-van-een-moeder Tue, 30 Jun 2015 04:30:37 +0000 https://www.moodkids.nl/?p=18998 6:45 Op de gang klinkt gerommel. De wc wordt doorgetrokken en ik hoor twee kindjes kletsen. Ik open een oog en kijk op de wekker. Nee zeg! Ik had nog een half uur! Opstaan dan maar. Ik sleur mezelf mijn uit bed en loop naar beneden. Ik ga het ontbijt wel klaar zetten. In de […]

The post Zomaar een ochtend uit het leven van een moeder appeared first on MoodKids.

]]>
6:45
Op de gang klinkt gerommel. De wc wordt doorgetrokken en ik hoor twee kindjes kletsen. Ik open een oog en kijk op de wekker. Nee zeg! Ik had nog een half uur! Opstaan dan maar. Ik sleur mezelf mijn uit bed en loop naar beneden. Ik ga het ontbijt wel klaar zetten.

In de keuken kom ik mijn twee andere kinderen tegen, aangekleed en wel. “Mama, de melk is op. Ik had zo’n trek in cornflakes en nu kan ik dat niet eten!” Wat? Ik kan niet op gang komen zonder een kop cappuccino of twee! Ik zet thee voor de jongens en pak zelf ook een kop. Intussen kijk ik in de broodtrommel en zie dat er nog maar twee boterhammen zijn. Gelukkig ligt er brood in de vriezer.

7:00
De bevroren boterhammen zitten zomaar in het broodrooster en de kinderen aan tafel. Ik bedenk me wat ik allemaal nodig heb. Vandaag is een lange dag, toch? Ja, de overblijftrommels moeten mee. Een jongetje baalt. Hij had cornflakes gewild. Helaas is de melk op! Hij bindt in en wil best een boterham, maar dan wel met vlokken en in zes stukjes gesneden. Ook al smeert hij al jaren zijn eigen boterhammetje, toch geef ik toe. Ik ben te duf om de discussie aan te gaan. Koffie! Ik heb echt koffie nodig!
Zal ik een kop zwarte koffie drinken? Lekker vind ik het niet, maar ik word er wel wakker van. Ik zet het koffiezetapparaat aan, smeer de overblijfboterhammen en ga er eens goed voor zitten. Bah! Dit is niet lekker!

7:30
Wat voor fruit zal ik meegeven? De één wil aardbeien, de andere twee nectarines en de volgende wil frambozen. Helaas heb ik niets van dit alles in huis. Bananen, druiven en appels heb ik wel. De jongens hebben hier geen zin in en stellen voor dat ze in plaats van fruit, koekjes mee kunnen nemen. “De hele klas eet koekjes bij het 10-uurtje, behalve wij!” weet er eentje me te vertellen. Jammer de bammer. Al vanaf groep 1 krijg je fruit mee naar school als snack en vandaag dus ook!

7:40
Mopperend maak ik drie bakjes fruit. Al dat gesteggel om een paar appeltjes! De jongens blijven de discussie met me aangaan en ik antwoord structureel dat ze gewoon hun fruitje mee krijgen. “Mama, je hebt mijn haar nog niet gedaan!” roept de oudste. Oh ja, haren. Snel trek ik de borstel door vier koppetjes met haar, doe een lik gel in drie van de koppetjes en de vierde krijgt een staartje. Terwijl ik een stiekje in die haartjes moffel, zie ik dat ze nog niet is aangekleed. Dat doen we straks wel. Eerst ga ik me opmaken.

8:00
Uit de kast van mijn dochter pak ik een blauwe legging, een gebloemd jurkje en een blauw vestje. “Nee! Niet die! Die is stom! Ik wil mijn aardbeienjurk aan!” Mijn hemel. Dat is een hysterische zomerjurk en alleen leuk voor op het strand. Ik ben hier te moe voor en murw geef ik toe.

8:15
Zo. De schooltassen zijn ingepakt, de kinderen zijn aangekleed en we kunnen gaan. “Mama, waarom heb je je pyjama nog aan?” Ook dat nog! Ik ren naar boven, doe mijn kledingkast open en pak het eerste shirt dat ik zie. Hup, nog een spijkerbroek en een vestje aan en klaar.

8:20
“Mama, ik ben mijn fietssleutel kwijt!” We zoeken tot één van de broertjes zegt dat hij nog in de fiets zit.

8:30
We zijn op school. Precies op tijd! Ik geef de kinderen een kus en fiets naar de supermarkt. Wat gaan we eten vanavond? Spaghetti is makkelijk.

9:00
Ik ben thuis. Met een kop cappuccino ga ik op de bank zitten. Even wakker worden.

The post Zomaar een ochtend uit het leven van een moeder appeared first on MoodKids.

]]>
Niet de beste poeperd https://www.moodkids.nl/opvoeden/2015/06/22/niet-de-beste-poeperd Mon, 22 Jun 2015 10:00:18 +0000 https://www.moodkids.nl/?p=18751 Mijn kleine peutermeisje is drie. Ze is een dotje, om op te vreten en een scheet van een kind. Net als haar drie broers. Er is echter een wezenlijk verschil tussen mijn drie jongens en mijn kleine meisje. De jongens hebben nooit ontlastingsproblemen gehad. Dit in tegenstelling tot mijn dochter! Toen ze nog een baby’tje was, zaten […]

The post Niet de beste poeperd appeared first on MoodKids.

]]>
Mijn kleine peutermeisje is drie. Ze is een dotje, om op te vreten en een scheet van een kind. Net als haar drie broers. Er is echter een wezenlijk verschil tussen mijn drie jongens en mijn kleine meisje. De jongens hebben nooit ontlastingsproblemen gehad. Dit in tegenstelling tot mijn dochter!

Toen ze nog een baby’tje was, zaten we al te tobben met haar. Zo heeft ze vier maanden lang aan één stuk door gehuild. Borstvoeding, huisarts, homeopaten, andere soorten voeding: niets hielp. Ze bleef huilen! Na vier maanden afzien (voor haar en de rest van ons gezin) bleek dat ze goed reageerde op Pepti-voeding. De huilbaby maakte plaats voor een vrolijke, blije wolk van een meid. Hoera!
Inmiddels is dit blije wolkje een peutertje met alles wat daarbij hoort. ‘Nee’ is haar favoriete woord, poppen zijn haar favoriete speelgoed en fruit is haar favoriete eten. Groentes wil ze niet. Helaas. Kortom: ze doet het hartstikke goed! Er is echter één klein dingetje dat nu een issue is geworden: poep. Ja, poep!

Niet de beste poeperd
Sinds haar geboorte, is ze niet de beste poeperd geweest. Van de jongens was ik in ieder geval één dagelijkse stink gewend, maar dochter stonk ongeveer eens in de drie dagen. Blijkbaar zat het dwars, want ze werd er iedere keer weer knorrig van. Eén keer is er door mijn hoofd geschoten dat ze misschien wel eens een glutenallergie kon hebben, maar dat verwierp ik direct. Dat kon niet! Niemand in onze beide families heeft een glutenallergie. Dus het kleine meisje zou dat ook niet hebben! Ze was gewoon geen goede poeperd! Ieder zijn talenten!

>> LEES OOK: Eindelijk antwoord op al je vragen over zindelijk worden

Inmiddels zijn we ruim drie jaar verder. Van de een op de andere dag is ze zindelijk geworden. Pas nu valt ons op hoeveel problemen ze heeft met haar ontlasting. We hebben gedacht aan blaasontstekingen, obstipatie, ‘niet-durven’, we hebben gedacht aan van alles en nog wat. Sinds een maand of drie hebben we haar buik steeds dikker zien worden, is ze steeds minder gaan eten en is ze humeuriger geworden.
Vezels zouden de oplossing zijn! Twee maal daags gaven haar een zakje vezels, maar dit zette geen zoden aan de dijk. Haar buikje werd maar dikker en dikker. Ophogen van de vezels en een klysma om de dag! Dat zou moeten helpen!
Sinds een week, krijgt ze vier maal daags haar gehate zakje vezels en om de dag krijgt ze een nog erger door haar gehaat klysmaatje. Helpt het? Helemaal niet! Ook spelen op de iPad als ze op de wc zit, helpt niet. Het lukt gewoon niet om te stinken. Wanhopig ben ik! Zij ook trouwens, want ze vindt alle poepongelukjes maar vies en ze schaamt zich nogal. Arm ding!
In al mijn wanhoop stond ik laatst tegen een moeder te klagen over de poepproblemen van mijn dochter. Ze hoorde me aan, keek even bedenkelijk en sprak de gevleugelde woorden: “Dit klinkt als mijn zoon voordat we wisten dat hij een glutenallergie had.”
Misschien toch? Had ik het jaren geleden toch goed? Dit kan niet! Nog steeds heeft niemand bij ons een glutenallergie! Ik besprak na dit gesprek met mijn huisarts het grote obstipatieprobleem van het kleine meisje en wat we konden gaan doen. Hij heeft een formulier gegeven voor een bloedonderzoek. Het vakje ‘coeliakie’ is aangekruist. We zijn zeer benieuwd of het resultaat gaat hebben.

The post Niet de beste poeperd appeared first on MoodKids.

]]>
Moeder zijn? Het wordt gemakkelijker met elk kind dat erbij komt https://www.moodkids.nl/opvoeden/2015/05/31/opvoeden-zonder-boeken Sun, 31 May 2015 08:00:40 +0000 https://www.moodkids.nl/?p=18112 Acht jaar geleden kreeg ik mijn tweeling. Op de baby van mijn nichtje na, had ik er nog nooit eentje vast gehouden of er voor gezorgd. Laat staan voor twee! Ik werd er onzeker van en besloot dat het wijsheid was om me volledig in de belevingswereld van baby’s en kinderen in te lezen. Giphart […]

The post Moeder zijn? Het wordt gemakkelijker met elk kind dat erbij komt appeared first on MoodKids.

]]>
Acht jaar geleden kreeg ik mijn tweeling. Op de baby van mijn nichtje na, had ik er nog nooit eentje vast gehouden of er voor gezorgd. Laat staan voor twee! Ik werd er onzeker van en besloot dat het wijsheid was om me volledig in de belevingswereld van baby’s en kinderen in te lezen. Giphart en Grunberg maakten plaats voor Beatrijs Smulders en de Oei, Ik Groei. Vooral Beatrijs was een wijze vrouw. Vond ik. Rust, reinheid en regelmaat was haar devies. Daar zou ik me strikt aan houden!

Er ging een wereld van voedingen, slaapjes en luiers voor me open toen Steijn en Hugo er eenmaal waren. Gek werd ik! Ze sliepen al snel als roosjes, dus de rust was getackeld. Reinheid was ook geen probleem. Maar die regelmaat! Drie uur moest er tussen elke voeding zitten en daar hield ik me panisch aan vast. Hadden ze om twee uur een voeding gehad? Dan kregen ze de volgende om vijf uur en geen minuut eerder! Ik had wel bedacht dat baby’s geen klok konden kijken, maar ik raakte in paniek als ze tien minuten eerder aangaven honger te hebben.
Ik had ergens gelezen (weet niet meer waar) dat baby’s in hun eigen bed horen te slapen. Nu was ik gezegend met twee hele goede slapers, maar ik kwam de deur bijna niet uit! Slapen in de wandelwagen? Ik ben regelmatig in draf naar huis gelopen om mijn bijna slapende jongetje in bed te leggen, want daar moest hij slapen. Niet in de wandelwagen! Waarom? Dat vroeg ik me ook af. Het leek me eigenlijk wel prettig voor een baby om al hobbelend in de buitenlucht in slaap te raken.
Na een half jaar werd het tijd voor de eerste hapjes. De Albert Heijn had de Opperdepop in de aanbieding. Zo’n handig kookboek voor kleintjes moest ik hebben! Dit was het boek om fantastische alleseters te kweken (en daar ben ik van terug gekomen).

Opvoeden zonder boeken

Anderhalf jaar na de geboorte van Steijn en Hugo, kregen we Mees. Had hij honger? Dan kreeg hij zijn voeding zonder dat ik op de klok keek of het al tijd was. Slapen? Ik zou de deur niet uit kunnen als hij niet in de wandelwagen zou slapen, dus hij deed daar regelmatig zijn dutje in. Zijn eerste hapjes? Ik haalde wel een wortel uit de peen-en-uien en gaf het aan hem. Beatrijs, Oei, Ik Groei en Opperdepop heb ik niet eens opengeslagen in die periode. Ik kon veel meer vertrouwen op mezelf en was stukken relaxter met baby Mees dan dat ik was met mijn babytweeling.
Na drie jongens kregen we nog een klein meisje: Kate. Nog een baby! Dit kon ik! Voedingstijden? Ik lette er niet op. Honger is honger, dus voeden. Slapen deed ze voornamelijk in de wandelwagen. Het was zo’n gedoe om haar uit bed te plukken, wanneer de jongens van school gehaald moesten worden. ’s Nachts sliep ze standaard bij ons. Wel zo prettig met voedingen! De eerste hapjes? De jongens begonnen met groenten (want: goed voor de smaakontwikkeling), maar Kate met banaan. Ze trok hem uit mijn handen toen ik er eentje voor Mees pelde en ik heb haar maar gelaten. Ik weet niet eens meer precies hoe oud ze was. Vijf maanden? Zes maanden? Zoiets.
Echt, je wordt gemakkelijker met elk kind dat erbij komt. Het enige nadeel is dat je ook gemakkelijker wordt met foto’s maken. Steijn en Hugo hebben van hun eerste jaar alleen al vijf fotoboeken vol per persoon. Meesje komt op twee boeken voor zijn eerste jaar en Kate? Haar eerste fotoboek was net voor haar derde verjaardag af.

The post Moeder zijn? Het wordt gemakkelijker met elk kind dat erbij komt appeared first on MoodKids.

]]>
Hoe is het als je man in het buitenland werkt? https://www.moodkids.nl/opvoeden/2015/04/16/man-werkt-in-het-buitenland Thu, 16 Apr 2015 04:30:11 +0000 https://www.moodkids.nl/?p=16340 Sinds kort werkt mijn man in het buitenland. Om precies te zijn: Engeland. Elke vrijdag vliegt hij naar Nederland en elke maandagochtend gaat hij weer terug. Ik heb hard geroepen dat ik “gewoon” in Nederland blijf met de kinderen! Ze zitten op een fijne school, hebben leuke vriendjes en zijn gewoon blij. Dit is heel […]

The post Hoe is het als je man in het buitenland werkt? appeared first on MoodKids.

]]>
Sinds kort werkt mijn man in het buitenland. Om precies te zijn: Engeland. Elke vrijdag vliegt hij naar Nederland en elke maandagochtend gaat hij weer terug. Ik heb hard geroepen dat ik “gewoon” in Nederland blijf met de kinderen! Ze zitten op een fijne school, hebben leuke vriendjes en zijn gewoon blij. Dit is heel wat waard. We hebben dus de beslissing genomen om alles te laten zoals het is. Voorlopig.

Het heeft voor- en nadelen een lange afstandsrelatie wanneer je man werkt in het buitenland

De nadelen van een lange afstandsrelatie:

  • Ik moet elke dag het ontbijt van de kinderen verzorgen. Fit of niet, ik heb geen keus.
  • Ik verzin elke dag wat we gaan eten. Dit kan makkelijk zijn, maar koken is niet mijn hobby. Het eten mislukt wel eens. De kinderen vinden dat hilarisch, maar ik niet. Het is vrij gênant als een dag na je mislukte kookmissie een moeder op school hikkend van de lach naar je toe komt en vraagt hoe je rijst laat aanbranden. Geloof me: dit is makkelijker dan je denkt. Je hoeft alleen maar te vergeten dat je een pannetje op het vuur had staan.
  • Een kapotte auto? Een ramp! Ik weet niets van auto’s en heb geen idee waar de garage is. Mocht ik dat wel weten, dan komt de volgende horde: hoe krijg ik de auto daar naartoe? Gelukkig heeft mijn auto me nog niet in de steek gelaten, maar ik vrees de dag dat dat gebeurt!
  • Ik heb er een baan bij: taxi-chauffeuse. De afgelopen weken heb ik de kinderen van hot naar her voor clubjes, vriendjes en hobby’s gereden. Elke dag van de week hebben we wel iets, dus daar ga ik flink in snoeien! Rust is ook belangrijk. In ieder geval voor mij.
  • Ik moet nodig wat doen aan mijn planning. Blijkbaar heb ik mijn hersenen aan de kinderen gegeven met de geboortes, want ik ben niet goed in staat tot plannen. Daar ga ik aan werken! Ik moet alleen plannen wanneer.

Dat waren de nadelen. Het is niet alleen maar kommer en kwel. Er zitten zeker voordelen aan doordeweeks alleenstaand zijn!

De voordelen van een lange afstandsrelatie:

  • Ik beslis elke dag wat we eten. Ik hoef alleen maar rekening te houden met wat ik heel lekker vind en dat is het. Op vrijdag kook ik niet, wat er ook gebeurt. We bestellen of halen af. In ieder geval maken de kinderen en ik er een feestje van!
  • Skype! Mijn man at ook nooit mee toen hij nog in Nederland werkte. Nu zetten we de laptop op tafel tijdens het eten en “eet” hij mee. We kletsen wat en hij zegt tegen de jongens dat ze hun boontjes moeten eten. Mijn man spreekt de kinderen nu vaker dan in zijn vorige baan!
  • Veel mensen denken dat ik zielig ben. Het schijnt ontzettend sneu te zijn dat mijn man in het buitenland werkt, dus ik word voor van alles en nog wat uitgenodigd. Mijn sociale leven is booming!
  • Voor alle activiteiten die ik ’s avonds heb, heb ik oppas nodig. Voor mij is dit geen voordeel, maar wel voor de kinderen! Ze zijn dol op hun oppas en vinden het een feest als zij er is. En ik? Ik kan met een gerust hart weg en weet dat ze het fijn hebben.
  • Het dopje zit altijd op de tandpasta.

De voordelen wegen niet op tegen het grootste nadeel: ik mis hem, de kinderen missen hem en hij mist ons. Had ik gezegd dat ik in Nederland wilde blijven? De kinderen en ik gaan naar Londen. Enkele reis.

moodkids lat relatie

The post Hoe is het als je man in het buitenland werkt? appeared first on MoodKids.

]]>
Hoe krijg je je man zo gek dat hij gaat opruimen? https://www.moodkids.nl/opvoeden/2015/03/12/opruimen-is-wel-moeilijk Thu, 12 Mar 2015 05:30:44 +0000 https://www.moodkids.nl/?p=15496 Een tijd geleden schreef ik over de opruimvaardigheden van mijn kinderen. Ik hou van opgeruimd. Een opgeruimd huis is immers een opgeruimd hoofd! Maar goed, een jaar geleden zijn we verhuisd en we hadden nog wat spullen in de opslag liggen in verband met een souterrain dat nog afgemaakt moest worden. In mijn beleving waren […]

The post Hoe krijg je je man zo gek dat hij gaat opruimen? appeared first on MoodKids.

]]>
Een tijd geleden schreef ik over de opruimvaardigheden van mijn kinderen. Ik hou van opgeruimd. Een opgeruimd huis is immers een opgeruimd hoofd!

Maar goed, een jaar geleden zijn we verhuisd en we hadden nog wat spullen in de opslag liggen in verband met een souterrain dat nog afgemaakt moest worden. In mijn beleving waren het een paar stoelen en een bergje dozen, maar dat was het dan ook. Het souterrain was (eindelijk) af en het was tijd om de opgeslagen spullen naar huis te halen. Heel mijn kelder werd volgeplempt met dozen, banken, oude stoelen (waarvan ik dacht dat ik ze al weg had gedaan), een eettafel (hadden we die nog?), kinderstoelen (in geen jaren op gezeten!), babyspeelgoed (ik heb geen baby meer) en nog meer dingen waarvan ik het bestaan vergeten was. Of verdrongen had, dat kan ook.

Het zouden toch maar een paar stoelen en dozen zijn? Dit was wel meer dan dat! Wat moest ik hier nou weer mee? Opruimen! Helaas was dat me pijnlijk duidelijk. Ik grabbelde wat moed bij elkaar en trok een doos open. Hee! De wijnglazen en ander servies! Ik dacht dat ik dit al had weggegooid, maar blijkbaar heb ik een doos nooit uitgepakt toen ik de vorige keer verhuisde! Nou ja, kan gebeuren. Behoorlijk in mijn nopjes sjouwde ik de doos naar boven, pakte hem uit en nam even wat tijd voor mezelf.

Ik kreeg er zin in en was echt van plan om verder te gaan met uitpakken, tot ik in het souterrain kwam. Het stond er wel heel vol en er waren wel heel veel spullen. Te veel. Ik probeerde wat overzicht te krijgen, maar dat lukte niet. Wat een zooi! Wat een troep! Hoe kom ik toch aan al die dingen? (of hoe kom ik er vanaf?)

Tijd voor een plan. Hoe ga ik dit aanpakken?
Optie 1: Alles zo snel mogelijk wegmoffelen. Ik wist niet meer dat ik al die puzzels, spelletjes en troep had, dus ik heb het ook niet gemist. Ik zou het gewoon weg kunnen gooien en dan een tijdschrift kunnen gaan lezen. Dit zou de aanpak van Steijn zijn. Zit wat in, ware het niet dat het zonde is om alles ongezien in de prullenbak te mikken. Misschien zit er nog wel wat waardevols tussen!

Optie 2: Alles uitstallen en dan snel naar de wc gaan om op mijn gemak een tijdschrift te lezen. Als mijn man aan me vraagt wat ik aan het doen ben, dan zeg ik dat ik me niet zo lekker voel. Hugo zou dit doen, maar ik denk niet dat ik hiermee weg kan komen. Ik zit dan nog steeds met die overbodige zooi! Dit is dus geen optie.

Optie 3: Zodra mijn man thuis is, doe ik alsof ik hard bezig ben en loop doelloos rond. Het moment dat hij zegt dat ik niets doe, gil  ik dat hij er niets van begrijpt en stampvoet naar boven. Ik ga in bed internetten op de iPad. Zo zou Mees het aanpakken en ik zie hier zeker wat in, ware het niet dat het me waarschijnlijk een fikse ruzie met mijn ega zou opleveren. Dat is het me allemaal niet waard, dus ook door deze optie zet ik een streep.

Optie 4: Ik kijk mijn man op mijn snoezigst aan, glimlach lief en vraag of hij alsjeblieft de troep voor me wil opruimen. Ik ben het overzicht kwijt en trek het allemaal niet meer. Op het moment dat de chaos hem ook te veel wordt, krijs ik dat ik het écht niet ga doen en dat ook hij hier woont. Dit is de aanpak van mijn dochter Kate. Er zit wel wat in, als je het gekrijs weglaat.

Afgelopen weekend deed ik echt mijn best om orde in de chaos te brengen, maar ik had geen zin in die meuk. Ik dacht na over hoe ik dit ging aanpakken, keek mijn man op mijn liefst aan en vertelde hem dat ik wat mannelijke ratio nodig heb om ons huis netjes te maken. Hij glimlachte, pakte een doos en zei dat hij geen zin had in smoesjes. Hij ging het opruimen, als ik die avond maar wilde gaan koken.

The post Hoe krijg je je man zo gek dat hij gaat opruimen? appeared first on MoodKids.

]]>
Spelende meisjes in 1980 en 2015

 https://www.moodkids.nl/trend/toys/2015/02/11/speelgoed-meisjes-1980 Wed, 11 Feb 2015 16:00:29 +0000 https://www.moodkids.nl/?p=14979 Een jaar of 35 geleden was ik een klein meisje van drie. Nu heb ik zelf een peuterdochter van die leeftijd en er is veel veranderd in die tijd, maar sommige dingen zijn hetzelfde gebleven!

 Buitenspelen 1980 versus 2015 Buitenspelen 1980 – 
Ik speelde gekleed in tuinbroek en kaplaarzen buiten. Die tuinbroek was mijn neef […]

The post Spelende meisjes in 1980 en 2015

 appeared first on MoodKids.

]]>
Een jaar of 35 geleden was ik een klein meisje van drie. Nu heb ik zelf een peuterdochter van die leeftijd en er is veel veranderd in die tijd, maar sommige dingen zijn hetzelfde gebleven!



meisjes speelgoed 1980

Buitenspelen 1980 versus 2015

Buitenspelen 1980 – 
Ik speelde gekleed in tuinbroek en kaplaarzen buiten. Die tuinbroek was mijn neef geweest en lekker praktisch. Pogingen tot het bouwen van een zandkasteel op de nabij gelegen bouwplaats was mijn favoriete bezigheid! Gewapend met een emmer en wat schepjes ging ik samen met mijn vader en de buurkinderen naar buiten om me helemaal uit te leven.

Buitenspelen 2015 -
 Mijn dochter speelt in de tuin. Ik heb speciale buitenspeelkleding met bijpassende kaplaarsjes voor haar gekocht. We wonen niet kindvriendelijk, dus speelt ze samen met haar broers graag in onze ingebouwde zandbak waar ze met haar Hello Kitty emmertje zandtaartjes maakt. Wil ze iets anders? Dan kan ze op de trampoline!

Fietsen 1980 versus 2015

Fietsen 1980 -
 Ik reed graag op mijn rode driewieler rond die van een aantal oudere nichten was geweest. Een lol dat ik had!

Fietsen 2015 – Mijn dochter zit graag op haar loopfiets. Speciaal voor haar hebben we een mooie roze gekocht, want een meisje op de oude loopfietsen van haar broers vonden wij een gek gezicht. Een bijkomend detail is dat roze haar lievelingskleur is.

Binnen spelen 1980 versus 2015

Binnen spelen 1980 -
Binnen speelde ik graag met Nopper en Duplo. Dit was hartstikke leuk voor zowel jongens als meisjes!

Binnen spelen 2015 -
Binnen speelt mijn kleintje graag met haar Lego Friends. Dit vindt ze fantastisch, want het is roze!

Fisher Price 1980 versus 2015

Fisher Price 1980 -
 Van mijn vader had ik een dokterskoffertje van Fisher Price gekregen. Hij had dit voor me in het buitenland gekocht en ik was er zo blij mee! Sowieso speelde ik graag met Fisher Price. Naast mijn dokterskoffertje had ik ook de klok (met muziek!) en de school. Vooral de school was heel erg leuk met die magneetletters die je op het dak van de school kon plakken.

Fisher Price 2015 – Mijn dochter speelt graag met Fisher Price. Niet alles vindt ze mooi, maar ze maakt graag haar broers beter met de attributen uit het dokterskoffertje. Ook maakt ze veel ruzie met de rest in huis om de school. De magneetletters die je op het dak kunt plakken vindt iedereen tof! Het leuke is dat al het Fisher Price-spul hier in huis nog van mij is geweest!

Muziek 1980 versus 2015

Muziek 1980 – Mijn ouders hadden platenspeler en een hoop lp’s. Op enkele daarvan stond kindermuziek als “Zeg Roodkapje waar ga je hene” en “Twee emmertjes water halen.” Ik luisterde graag naar de kinderlp’s en zette stiekem wel eens de naald een stukje terug, waardoor ik een liedje opnieuw kon horen. Helaas was ik drie en nog niet zo handig, want er kwam een grote kras op mijn lievelings-lp en die was onbruikbaar geworden.

Muziek 2015 – Mijn dochter is dol op K3 en Keet!. In de auto hebben we wat cd’s voor het geval ze zich gaat vervelen, maar verder luistert ze naar haar favoriete muziek via de iPod en de Sonos. Ze is al heel handig in het zelf bedienen en dj’t er vrolijk op los!

My little Pony 1980 versus 2015

My little Pony 1980 – Begin jaren ’80 kwamen de eerste My Little Pony’s. Op lieveheersbeestjesoorbellen na had ik nog nooit zoiets moois gezien! Helaas voor mij vond mijn vader “die knollen” afschuwelijk en kon ik zo’n paardje op mijn buik schrijven. Groot was mijn blijdschap toen een vriendinnetje me een My Little Pony voor mijn verjaardag gaf! Het was het begin van een flinke verzameling Pony’s met bijpassende kleertjes. En de kapsalon!

My little Pony 2015 – Mijn dochter kreeg haar eerste My Little Pony toen ze nog geen twee jaar oud was. Ze had hem in de speelgoedwinkel gezien en zichzelf bijna cadeau gedaan, maar gelukkig kwam ik er vlak voordat we naar buiten gingen achter en kon ik hem afrekenen. (ik was moe en had de puf niet om een driftbui aan te kunnen) Inmiddels heeft ze een grote verzameling kleine, roze paardjes en speelt ze er wel eens mee.

Laatst kwam mijn moeder langs met een grote doos. Vol verbazing maakte ik hem open en wat zat er in? Mijn oude My Little Pony’s! Alles was nog compleet: de kleertjes, de paardjes, de kammetjes en speldjes: alles! Ik wilde er zelf bijna mee gaan spelen, maar mijn dochter was mij voor. Met een stralend snuitje holde ze op mijn verzameling af en gilde “Pony’s!”. Ze zijn nu dus van haar.

Hier vind je vergelijking voor jongensspeelgoed 1980 vs. 2015.

The post Spelende meisjes in 1980 en 2015

 appeared first on MoodKids.

]]>
(Over)bezorgd op de huisartsenpost https://www.moodkids.nl/opvoeden/2015/02/03/overbezorgd-op-de-huisartsenpost Tue, 03 Feb 2015 16:00:13 +0000 https://www.moodkids.nl/?p=14653 Laatst dacht ik dat Mees lekker uitsliep. De andere kinderen hadden al ontbeten en waren met de Lego aan het bouwen, toen Mees naar beneden kwam. Ik wilde net roepen “Ha lieverd!”, toen ik zag dat hij huilde. Snikkend en snotterend zei hij dat hij zo’n hoofdpijn had en zich helemaal niet lekker voelde. Goed, […]

The post (Over)bezorgd op de huisartsenpost appeared first on MoodKids.

]]>
Laatst dacht ik dat Mees lekker uitsliep. De andere kinderen hadden al ontbeten en waren met de Lego aan het bouwen, toen Mees naar beneden kwam. Ik wilde net roepen “Ha lieverd!”, toen ik zag dat hij huilde. Snikkend en snotterend zei hij dat hij zo’n hoofdpijn had en zich helemaal niet lekker voelde. Goed, hoofdpijn. Ik wist niet dat kinderen van zes jaar al last konden hebben van pijn in hun hoofd.

Ik nestelde hem met een dekentje en een stripboek op de bank. Net toen ik een Donald Duck in zijn knuistjes wilde drukken, bedacht ik me dat hij naast een barstende koppijn ook flinke koorts had. Wacht eens even! Hoofdpijn met koorts, dat kon niet goed zijn! Meningitis en andere horrorscenario’s kwam langs in mijn gedachten en ik wilde dit niet met hem aankijken. De huisartsenpost moest gebeld worden!

Hij mocht langskomen en ik hees een bezweet en bibberend Meesje in de auto. Hup, op naar de huisartsenpost! Eenmaal binnen barstte de wachtkamer uit zijn voegen van allemaal andere zieke mensen en kinderen. Ik was bang dat dit een lange exercitie zou worden en gaf Mees mijn telefoon om een spelletje op te spelen. Hoe langer hij aan het Candy Crushen was, hoe fitter hij werd.

Het was hartstikke fijn dat hij stukken beter oogde, maar ik was bang voor mijn eigen imago. Straks zou de huisarts nog denken dat ik zo’n overbezorgde moeder was die voor elk miniscuul wissewasje naar de dokter rende! Even stond ik in dubio: zou ik tegen Mees zeggen dat hij ziek was of zou ik het zo laten? Veel tijd om met mezelf in conclaaf te gaan was er niet, want de arts riep ons binnen.

Eenmaal tegenover de arts begon Mees te praten. Hij vertelde in geuren en kleuren dat hij vreselijke hoofdpijn had gehad, maar dat hij zich nu al wat beter voelde. Ook kwam ter sprake dat mama (ik dus) al een tijd vastzit bij een level van Candy Crush en dat hij vond dat ze dan maar extra tijd moest kopen, maar dat ze dat weigerde. Onbegrijpelijk! Zo schiet het toch nooit op? Terwijl Mees op zijn praatstoel zat, zakte ik het liefst door de grond. Zo ziek was hij dus niet en ik zat hier de tijd van de arts te verdoen!

Nou ja, dan maar excuses aanbieden en de vriendelijke arts vond het niet erg. “Liever een keer teveel, dan te weinig bellen” zei ze bemoedigend en met het advies om hem paracetamol te geven tegen de koorts stonden we weer buiten. Op naar huis!

In de auto werd Mees steeds stiller en was er van het net nog zo spraakzame mannetje weinig meer over. Spierwit ging hij op de bank zitten, zei dat hij het feestje van zijn favoriete (en tevens enige) neefje over wilde slaan en viel in slaap. Na een aantal uur geslapen te hebben, werd hij huilend wakker van de koorts en de pijn overal. Arm jochie!

Bijna had ik de huisartsenpost terug gebeld om te melden dat hij toch echt ziek was. Bijna. In plaats daarvan heb ik hem een paracetamol gegeven.

The post (Over)bezorgd op de huisartsenpost appeared first on MoodKids.

]]>
Over zieke peuters en mama’s die moe zijn https://www.moodkids.nl/opvoeden/2015/01/30/zieke-peuters-en-mamas-die-moe-zijn Fri, 30 Jan 2015 15:00:03 +0000 https://www.moodkids.nl/?p=14329 Het was laatst midden in de nacht en ik lag heerlijk te slapen. Ineens hoorde ik een luid gehuil over de babyfoon gevolgd door een noodkreet. “Mama! Mama! Maaaammmmaaaa!” Oh jee! Er was iets! Slaapdronken stommelde ik mijn bed op en ging naar de kamer van mijn peuterdochter. Onderweg knalde ik met mijn scheenbeen tegen […]

The post Over zieke peuters en mama’s die moe zijn appeared first on MoodKids.

]]>
Het was laatst midden in de nacht en ik lag heerlijk te slapen. Ineens hoorde ik een luid gehuil over de babyfoon gevolgd door een noodkreet. “Mama! Mama! Maaaammmmaaaa!” Oh jee! Er was iets! Slaapdronken stommelde ik mijn bed op en ging naar de kamer van mijn peuterdochter. Onderweg knalde ik met mijn scheenbeen tegen de wasmand aan (au!), struikelde ik over de poes (au!) en deed de deur van haar kamer open.

peuterbed meisje

Ze heeft een snoezig roze kamertje met een allerenigst wit peuterbedje. Zij is niet de enige die in haar bed ligt. Het ligt vol met haar favoriete pop, een barbie, een enorme Hello Kittyknuffel, een zorgenvriendje, een Troetelbeertje en meer van haar favoriete knuffels en spulletjes. Tussen al haar dingen is er doorgaans nog een klein plekje over waar zij zich kan opkrullen. Nu lag ze niet, maar ze stond naast haar bedje keihard te huilen. De reden van haar overstuurheid rook ik meteen: ze had overgegeven. En niet zo’n beetje ook!

Ze had haar lievelingspyjama aan en die was vies. Ook al haar bedknuffels waren vies, net als haar favoriete dekbed die op haar bed lag. Met mijn duffe hoofd bedacht ik snel een plan van actie: dochter moest eerst schoon worden, dus hup, onder de douche. Terwijl zij daar (nog steeds) hard zat te huilen, griste ik  al haar speelgoed uit bed en gooide het in de wasmachine. Zo, bed afhalen en ook het dekbedovertrek kon erbij! Mooi. Dat was gedaan. Nu moest alleen dochter in al haar verdriet nog onder de douche vandaan komen.

Met dikke ogen van de slaap droogde ik haar af en wilde haar een schone pyjama aantrekken. Ik dacht dat ze al heel hard aan het huilen was, maar nu werd ze hysterisch! Haar lievelingspyjama moest aan! Mijn argument dat die vies was en in de wasmachine zat was niet goed genoeg. Mijn pogingen om haar te paaien met haar andere favoriete pyjama vielen ook niet in goede aarde. Woest was ze! Dat peuters minimaal 20 redenen hebben om boos te worden, weet ik inmiddels uit eigen ervaring. Terwijl ik mijn best deed om haar te kalmeren en aan te kleden, kwam een van mijn zoons zijn kamer uit en naar me toe. Hij wilde dat ze zou stoppen met huilen, want hij was wakker geworden door haar gegil. Ook in de kamers van mijn andere zoons hoorde ik gestommel en eentje mopperde: “Mama, trek haar gewoon haar leuke pyjama aan, want dan kan ik weer gaan slapen!”

Na een aantal minuten (het leek wel een uur) gaf mijn dochtertje het op en kon ik haar in een Minnie Mouse-pyjama hijsen. Moe en ziek stond ze te bibberen en ik had medelijden met haar, maar ik wilde ook dat ze een schoon bedje had. Ik maakte haar bed op en wilde haar erin leggen, maar daar was ze het niet mee eens: ze wilde tussen ons in in het grote bed! Ze had een punt:  ziek is ziek en dan mogen de kinderen altijd bij ons slapen. Ik legde haar in ons bed neer en zij viel direct als een blok in slaap.

En ik? Ik was wakker. Klaarwakker! Slapen zat er echt niet meer in en ik ging maar naar beneden. Na uren te hebben gesurft op het internet en trouwjurken op TLC bekeken te hebben, voelde ik me moe worden. Het was alleen al zeven uur ’s ochtends en de jongens zouden zo wakker worden, dus naar bed gaan had geen zin. Wakker blijven was het enige wat ik kon doen!

Nadat de jongens naar school waren gebracht, had ik mijn zieke kleintje nog thuis. Ze voelde zich echt niet lekker, maar was wel fit genoeg om samen een hoop boekjes te lezen. Ook kon ze alleen maar samen met mij met haar speelgoed spelen, want ze vond dat ze te ziek was om alleen te spelen.  Een banaantje eten? Dat kon ze alleen bij mij op schoot! Ik ben best makkelijk als het gaat om zieke kinderen en maak het ze graag zo comfortabel mogelijk, dus zij had de ochtend van haar leven. “Mama, ik vind ziek zijn leuk!” zei ze nog met rode wangetjes van de koorts tegen me.

Na een paar uur verwennerij viel ze op mijn schoot in slaap. Voorzichtig legde ik haar in haar (schone!) bed, dekte haar toe en liep door naar mijn eigen bed. Even wat slaap inhalen!

 

The post Over zieke peuters en mama’s die moe zijn appeared first on MoodKids.

]]>
Kinderverjaardag 1980 vs 2015 https://www.moodkids.nl/thema/2015/01/27/kinderfeestje-thuis-vieren-1980-vs-2015 Tue, 27 Jan 2015 15:00:22 +0000 https://www.moodkids.nl/?p=14323 In 1980 vierde ik mijn derde verjaardag. Mijn dochter werd begin januari 2015 drie jaar. Hetzelfde geslacht, dezelfde leeftijd, dezelfde ontwikkeling en toch zijn er enorme verschillen tussen onze derde verjaardagen! Kinderfeestje thuis vieren: 1980 versus 2015 Taart 1980 – Mijn moeder bestelde een taart bij de bakker: een vruchtentaart in de vorm van een 3. […]

The post Kinderverjaardag 1980 vs 2015 appeared first on MoodKids.

]]>
In 1980 vierde ik mijn derde verjaardag. Mijn dochter werd begin januari 2015 drie jaar. Hetzelfde geslacht, dezelfde leeftijd, dezelfde ontwikkeling en toch zijn er enorme verschillen tussen onze derde verjaardagen!

Kinderfeestje thuis vieren: 1980 versus 2015

  • Taart 1980 – Mijn moeder bestelde een taart bij de bakker: een vruchtentaart in de vorm van een 3. Heel vooruitstrevend was ze!
  • Taart 2015 – Mijn dochter kreeg een speciaal voor haar gemaakte Hello Kitty-taart. Die wilde ze zo graag.

kinderfeestje 1980 2015

  • Traktatie 1980 – Ik trakteerde appeltjes op de peuterspeelzaal.
  • Traktatie 2015 -Ze trakteerde op cakejes: roze prinsessencakejes. Roze is namelijk haar lievelingskleur.
  • Kleding 1980 – Mijn verjaardagsoutfit was mijn beste jurk die nog in de kast hing. (de enige jurk waar ik geen gaten was gevallen!)
  • Kleding 2015 – Haar verjaardagsoutfit was de nieuwe roze jurk die al een aantal weken in de kast hangt. Ze had hem nog nooit aangehad, want ik was bang dat hij vies of kapot zou zijn op haar speciale dag.
  • Cadeau’s 1980 – Van mijn ouders kreeg ik een “poppenhuis”: het was van hout, had een groen houten dak en mijn kleine speelgoedbeertjes konden hier fijn wonen. Het was vrij antroposofisch, zoals de meeste poppenhuizen uit die tijd.
  • Cadeau’s 2015 – Van ons en haar broers kreeg ze een Elsa verkleedjurk, een Frozenpuzzel, een Hello Kittyknuffel, een roze stempelsetje en Lego Friends. Wij kunnen er ook niets aan doen dat ze van roze en Disney houdt!
  • Nog meer cadeau’s 1980 – Van mijn familie kreeg ik Duplo. Er bestonden nog geen Duplo prinsessenkastelen en dergelijke, maar ik was hartstikke blij met mijn autootjes die mijn vader voor me bouwde.
  • Nog meer cadeau’s 2015 – Verder is ze schandalig verwend met verschillende Barbies, het Lego Frozenkasteel, nog meer prinsessen-Lego, poppenkleertjes voor haar zeven poppen, Minnie Mouse-puzzels en een hoop prinsessenspul. Aan het einde van de dag wist ze niet meer wat ze allemaal gekregen had.
  • En nog meer 1980 – De rest van mijn buit bestond uit een bal (groen, voor zowel jongens als meisjes), een dokterskoffertje van Fisher Price, een houten oranje poppenbedje en een pop. Wat een goede vangst!
  • En nog meer 2015 – Zeg die kinderen worden tegenwoordig al hartstikke verwend hoor, genoeg is genoeg!
  • Hapjes 1980 – Na de taart kwamen de hapjes voor de volwassenen op tafel: rauwe bloemkool, nootjes en grote-mensen-chips. Voor de kinderen waren er Nibbits en blij dat we er mee waren!
  • Hapjes 2015 – Na de Hello Kitty-taart kwamen de hapjes voor de volwassenen op tafel: gehaktballetjes, humus, peppadews, verschillende Franse kazen, verschillende soorten stokbroden en olijven. Voor de kinderen hadden we een speciale kindertafel gemaakt met Smarties in een schaal, stokbroodjes met kruidenboter, olijven, chips en twee kannen met twee soorten limonade. Uiteraard paste alles perfect bij elkaar!
  • Drank 1980 – De volwassenen gingen rond vier uur aan de sherry (de vrouwen) en het bier (de mannen). De kleintjes scharrelden tussen de gevulde glaasjes met sigaretten, asbakken en de drank door en niemand die dat gek vond.
  • Drank 2015 – De volwassenen gingen rond een uurtje of vijf aan de wijn (vrouwen) en het bier (mannen). De paar verdwaalde rokers stonden buiten en iedereen keek daar met opgetrokken wenkbrauwen naar.
  • Eten 1980 – Voor iedereen die bleef eten was er soep met broodjes.
  • Eten 2015 – Voor iedereen die wilde blijven eten bestelden we pizza’s. Het is zo ongemakkelijk om op een verjaardag in de keuken te gaan staan!

Er is veel veranderd in 35 jaar. En ook weer helemaal niet!

Welke verschillen mis jij? Of komen je herkenbaar voor. Laat het ons hier weten!

The post Kinderverjaardag 1980 vs 2015 appeared first on MoodKids.

]]>
Eva’s verbeterpunten https://www.moodkids.nl/lifestyle/2015/01/06/evas-verbeterpunten Tue, 06 Jan 2015 18:00:04 +0000 https://www.moodkids.nl/?p=13742 Het nieuwe jaar is weer begonnen en ik had me voorgenomen om geen goede voornemens te maken, maar ook ik heb een aantal verbeterpunten. (ik noem ze expres geen goede voornemens!) Verbeterpunt 1:  Minder snoepen en meer fruit en andere gezonde dingen eten. Dit behoeft weinig uitleg, ware het niet dat er maar weinig fruitsoorten […]

The post Eva’s verbeterpunten appeared first on MoodKids.

]]>
Het nieuwe jaar is weer begonnen en ik had me voorgenomen om geen goede voornemens te maken, maar ook ik heb een aantal verbeterpunten. (ik noem ze expres geen goede voornemens!)

Verbeterpunt 1: 

Minder snoepen en meer fruit en andere gezonde dingen eten. Dit behoeft weinig uitleg, ware het niet dat er maar weinig fruitsoorten zijn die ik lekker vind! De keuze tussen een appel of een stuk chocola is mijns inziens geen keuze. Natuurlijk kies ik dan voor chocola! Het liefst Cote d’Or melk met hele hazelnoten, maar andere merken en smaken volstaan ook. Ik zou minder chocola in huis kunnen hebben, maar dan ga ik ’s avonds weer naar de avondwinkel om een reep te halen en ben ik duurder uit. Dit brengt me gelijk bij mijn tweede punt.

Verbeterpunt 2: 

Minder geld uitgeven, vooral aan kinderkleding. Nu heb ik een flinke kinderschare en al die kindjes moeten gevoed, gelaafd én gekleed worden. Steijn en Hugo zijn natuurlijk een tweeling en dragen dezelfde maat, dus ik kan geen kleding aan ze doorgeven. Ze groeien de laatste tijd als kool en alles is te klein of te kort! Ze hebben dringend nieuwe kleding nodig. Mees kan wel de oude kleding van zijn broers aan, maar hij is weer een totaal ander kind en wat hem staat, ziet er gek uit bij zijn broers en vice versa. Ook hij heeft het op een groeien gezet en maat 110 is nu echt te krap, dus dat wordt shoppen! Kate is een meisje en kan sowieso geen kleding aan van haar broers, dus voor haar koop ik altijd alles nieuw. Ik kan het ook niet helpen dat ze graag jurkjes draagt! Daar komt nog bij dat ze mijn kleine, mooie, levende aankleedpop is en dat ik het enig vind om kleding voor haar te kopen. Helaas heeft ze een andere smaak dan ik en koop ik voor haar wat zij mooi vindt en wat ik mooi vind. De ene dag mag zij kiezen, de andere dag kies ik voor haar en het gevolg is dat ze een enorme berg jurken, broeken, tuniekjes en meer heeft, zodat we beiden genoeg keus hebben. Dubbelop? Ja. Het bespaart wel een hoop gedoe!

De kledingkasten van de kinderen zouden minder gevuld kunnen zijn, maar dan moet ik meer wassen en dat kost ook weer geld. De afschrijving van de wasmachine, waspoeder, water, elektriciteit: het is allemaal niet gratis! Ik kies er dan liever voor om meer kleding te hebben (die ik zonodig doorgeef) en minder te wassen. Eigenlijk bespaar ik dan geld en haal ik bij deze een streep door dit verbeterpunt!

Verbeterpunt 3:

Meer sporten. Echt, ik moet meer sporten. Vorig jaar heb ik al een trainingsbroek en sportschoenen gekocht, omdat ik een proefles body attack bij de sportschool had. Ik ben één keer geweest en het was het langste uur van mijn leven. Op snoeiharde muziek stond ik te hupsen terwijl ik naar mijn eigen bezweette hoofd in een spiegel keek. Bijzonder onprettig! Die spiegel was niet te vermijden, aangezien heel de ruimte vol hing met spiegels en je dus jezelf van alle kanten kon bekijken. Bah! Misschien moet ik het sporten weer een kans geven, maar dan bij een andere sportschool ofzo. Het nadeel is dat de lessen doorgaans ’s avonds gegeven worden en dan ben ik altijd moe. Moe van het de hele dag achter kinderen aanhollen! Ik zit dan liever op de bank met een kopje thee en een reep chocola, dan dat ik mezelf richting de sportschool sleep.

Laatst vertelde ik mijn goede voornemens (of verbeterpunten) aan de jongens. Hugo keek wat bedenkelijk en zei: “Waarom zou je jezelf moeten veranderen? Je zegt zelf altijd dat iedereen goed is zoals hij is!” En gelijk heeft hij.

The post Eva’s verbeterpunten appeared first on MoodKids.

]]>